Waarom mijn perfecte weg nooit stopt met draaien

Ik fiets al mijn hele leven fietsen en fotografeer fietsen al 15 jaar. Het heeft mij niet geleid om te concluderen of ik meer een fietser of een fotograaf ben, maar de kwaliteiten van mijn perfecte weg zijn hetzelfde, hoe dan ook.

Ik herken de tropen in fietsfoto's, een van de meest gevierde is de lege, gewelfde weg die door een landschap snijdt. We zien de vloeiende rij van bestrating die een anders natuurlijke ruimte doorkruist, en kunnen ons niet voorstellen dat we erover nadenken - als grote wielrenners die de berg beklimmen of zich een weg banen door de verraderlijke afdaling. Als een doorgewinterde fotograaf ben ik op mijn hoede voor het voor de hand liggende en overbelichte, maar als een fietser val ik ervoor. Ik zie een foto van dat soort gebogen wegen en ik stel me onmiddellijk de kwaliteiten van het oppervlak voor, de mate waarin de straal van de bocht afneemt en meer remmen en vooral de lean vereist.

Het moment van lean is de ervaring van fietsen waar ik het meest van houd. Op dat moment denk ik alleen maar aan het rijden - de stoep vastgrijpen, een vloeiende boog door de hoek maken - en alle andere gedachten zijn weg. In het lean ervaar ik een moment van pure eenvoud, een ervaring die sterk contrasteert met een anders gecompliceerd, modern leven. Sommigen vinden het fijn om zichzelf voorwaarts te sturen - wegvluchten van anderen of van hun demonen, of genieten van snelheid als bewijs van fitness. Ik kan die motivaties waarderen, maar ik heb geen passie voor hen. Als ik kon rijden in een continue lean, zou ik dat doen. Mijn perfecte weg houdt nooit op met draaien.

De wiskunde achter die Whee!

Als je rechtdoor rijdt, is de belangrijkste kracht die je voelt de zwaartekracht, zegt Tim Chartier, een professor toegepaste wiskunde aan het Davidson College in North Carolina. Maar wanneer je een curve invoert, wordt centripetale kracht geïntroduceerd, die je naar het midden van de turn trekt. De formule voor centripetale kracht is hierboven weergegeven: hij neemt toe met grotere snelheden (v) of strakkere bochten (kleinere r). We leunen de fiets om deze krachten tegen te gaan en blijven rechtop staan. Waarom leunen leuk aanvoelt: "We ervaren kracht en onze tegenkracht, net als in een achtbaan," zegt Chartier. "Er is vreugde in het voelen van de calculus." - Evelyn Spence

Bekijk de video: JONGEN PAKT GELD EN HUUR WEG! - ZIJN ZE EERLIJK? # 3

Laat Een Reactie Achter